Vandaag, bijna 11 maanden na onze laatste berichten.
Vandaag bijna 11 maanden geleden dat onze dappere meid is overleden.
Vandaag 07-07-11. De 7 was het lievelingsgetal van Michelle, en de 11 is het lievelingsgetal van Marlon, dus wat een bijzondere dag!!!
Ik zit hier met kippevel, terwijl het eigenlijk best lekker weer is.
Iedere dag mis ik mijn meisje meer. Iedere dag, denk ik aan een jaar geleden.
Een jaar waar veel in is gebeurd.
We hebben zo goed en zo kwaad als het ging de "draad" weer op proberen te pakken.

Ontzettend trots zijn we, met het prachtige boek wat we hebben uitgebracht.
Ruim 300 exemplaren zijn er inmiddels al verkocht.

Verder kijken we terug op een prachtige deelname vorige maand aan de alp d'huzes.
In september kwamen de eerste plannen, om met een eigen team aan de alp d'huzes te gaan deelnemen. TEAM MICHELLE was geboren.
Ik merkte dat gedurende de plannen verder ontwikkeld werden, TEAM MICHELLE, mijn kindje begon te worden.
Het voelde heerlijk om ons hier voor in te zetten.
De week van de alp d'huzes, was een week met een lach, een traan, maar intens genieten.
We zijn met ons team in totaal 19 keer naar boven gefietst. Boven op de berg was het zo bijzonder!!! Ruim 34000euro aan sponsoring, konden we met trots aan het KWF overmaken.
We merken dat Michelle veel los heeft gemaakt, bij iedereen. Als we iets geleerd hebben van ons meisje is, is het wel: OPGEVEN IS GEEN OPTIE!!!
We gaan dus verder……..al is haar gemis voelbaar tot in onze tenen!!!
Lilian

Acht maanden lief en leed delen met iedereen die het maar wilde lezen. We hadden niet kunnen vermoeden wat een prachtig dagboek en herinneringen ons weblog op zou leveren. 

Ter nagedachtenis aan Michelle hebben wij besloten om Michelle's verhaal uit te brengen in boekvorm. Het is een indrukwekkend boek geworden van 142 pagina's.

Interesse? Klik op onderstaande link om het boek te bestellen:
http://www.lulu.com/product/pocketboek/lieve-michelle/14266974?productTrackingContext=search_results/search_shelf/center/1

 Voor vragen, kunnen jullie natuurlijk altijd met ons contact opnemen.

Liefs Marcel, Lilian en Marlon

Het is nu 1 week geleden dat we Michelle begraven hebben. Het was een mooie dienst, precies zoals we zelf gepland hadden. De mooie teksten, de mooie liedjes, de witte balonnen toen we de kerk uit gingen, de vlindertjes die los werden gelaten op het kerkhof, en tenslotte de "koffietafel" helemaal in de Michelle stijl, met als afsluiting het geweldige applaus wat onze meid o zo verdiend heeft.

Maar nu, 1 week later, voelt het leeg, dat plekje op de bank, de stoel aan tafel, zelfs als wij een pak broodjes open maken, blijft er xe9xe9n broodje over. De zorgen zijn dan wel weg, maar er is zo een immens verdriet voor in de plaats gekomen. Wij missen ons meisje verschrikkelijk.

Wij willen iedereen ontzettend bedanken voor de bijna 800 kaarten, de overvolle kerk, de bijdrage van bijna 1400 euro voor KIKA, en alle reactie's op ons web-log. Ook dank aan iedereen die ons de afgelopen 8 maanden er doorheen heeft proberen te trekken door lieve reactie's te plaatsen op onze dagelijkse berichtjes. Dit heeft ons bijzonder goed gedaan. De tijd is nu gekomen dat we gaan stoppen met ons web-log. Het is voor ons een dierbaar dagboek geworden, dat wel online zal blijven, want heel de wereld mag blijven weten wat voor een kanjer onze lieve dappere Michelle altijd is geweest en gebleven.

Liefs,
Marcel, Lilian en Marlon

P.S. Voor diegene die niet in de uitvaartmis is geweest, plaatsen wij hieronder het gedachteprentje. Als er nog iemand is die een mooie foto heeft van Michelle, ontvangen wij die graag (als het e-mail adres niet bekend is, sturen wij dat dan wel even door).

Lieve Mieky,

Dich bist mien groete veurbieldj! Dich hebs zoe haard gevochten! Die 6 joar lang! Waat bins dich un kanjer zeg! Het haaj zoe neet mogen aafloupen. We haajen het samen gezellig motten maken, want doar waas stich een kampioen in. Gezelligheid stong bee dich bovenaan. En joa er mochten traantjes wirren geloaten, mer doarnoa most de rosxe9 op toafel en most er gelachen worden! Zxe9lfs op donderdig avundj, dich genoots er echt nog van. Ich hoop detse trots op os bins, en detse os kins zeen van boven… en detse van binnen lachs en deenks ''wat zeen het toch een stelletje flappen zitten ze te huulen um mich, maak er toch iets gezelligs van!''  Ich zooj dich zoe gear nog ff knuffelen en zeggen det ich hiel vul van dich hoj, en det ich dich noets zal vergitten. En det ich trots op dich bin!…..
Ich goan dich zoe missen muppie!
Misschien kiekse waal met over mien schouder, ich hoop echt detse dit list!
dich gies os helpen bee alles det weit ich zeker! Want dich stongs altied kloar vur eemes angers, oug al haajse het zelf zoe moeilijk… Ich bin zoe trots op dich muppie, detse zoe haard hebs gevochten!
Dich hebs de strijd neet verloren! Dich hebs net neet gewonnen! Met de verlenging waas er gewoen gein puf mier over, en hebse met 1 puntje achter verloren. Zoe kunse het zeen als we het over voetbal hebben… Dich hebs echt neet de strijd verloren mieky!

Een vlinder kwam op mijn hand rusten,

Vlindertje, waar ik zoveel van hou,…

Lieve Michelle,

Dankjewel vur die schoen, gezellige leuke tiexebden, die ich met dich heb meigemaaktj! Vea waren twie hang op eine boexebk! Ich goan dich vreselijk erg missen, mer dich hebs nou rust en dich hoofs gein pien mier te lijden!
Sloap zacht Muppie, ich zal dich noets vergitten!

Dikke kus van dien zus

Lieve mensen,

Hieronder volgt de uitnodiging voor de avondmis en uitvaart van ons dapper meisje Michelle. Wij hebben ervoor gekozen om geen rouwkaarten te versturen. Iedereen is hierbij uitgenodigd.

Marcel, Lilian en Marlon

 
voor vragen omtrent avondmis en/of uitvaartdienst kunt u contact opnemen met Uitvaartbegeleiding van den Boom tel 0495-625356

Lieve Michelle,

Wat een leeg gevoel,
Wat een verschrikkelijk verdriet.

Ruim 6 jaar moeten knokken,
Jij verdient dit toch niet.

Altijd optimistisch,
Altijd er toch weer voor willen gaan.

Opgeven is geen optie,
Dat stond bij jou boven aan.

Lieve schat, ik mis je nu al.
    Mama, xxxxxxxx

Waar we bang voor waren is vanmorgen uitgekomen.

 Opgeven was nu wel een optie! Michelle is vanmorgen om 05.00u, in het bijzijn van Marcel en Marlon in mijn armen rustig ingeslapen.

Lilian

THUIS!!!! Na een zwaar en emotioneel afscheid op de afdeling, eindelijk naar huis. We merken dat Michelle gelaten onder alles is. Dit wilde ze, thuis bij haar hondjes en iedereen die haar lief is. Sinds we thuis zijn, is het ook net of de tijd ons in aan het halen is. Michelle gaat hard achteruit, en heeft een zware nacht gehad.We hebben nog zoveel te zeggen, maar hebben waarschijnlijk niet meer veel tijd hiervoor.

Lilian

De muren zijn leeg gehaald. Alle 358 kaarten netjes opgeborgen. De kasten leeg gehaald, het ronald mc Donald opgeruimd en sleutel ingeleverd. Het is nu wachten tot Michelle's bloedtransfusie is doorgelopen. Michelle blijft vragen: "Hoe lang nog?" Ze wil weg, ze wil naar huis. Thuis zal ze intensieve zorg en verpleging gaan krijgen, waaronder 2x per dag bloedplaatjes, en 1x per dag een bloedtransfusie. Ondanks dit alles willen we nu echt weg.
De kamer ziet er nu het zelfde uit, als toen we 17 weken geleden in Utrecht aankwamen. Alleen de grote letters met Michelle's naam, die 17 weken op de raam heeft gestaan, laten we zitten. Ik kan me er niet toe zetten om die van de raam te gaan halen.

Lilian

 The day after het verschrikkelijk bericht dat ons meisje niet meer beter wordt, en the day before we naar huis mogen zit erop. We hebben veel gehuild, en kunnen het nog steeds niet plaatsen. We merken dat de hele afdeling lam geslagen is. Straks gaat Michelle rond 15.00u naar huis, en hopen we dat we nog even tijd met elkaar mogen hebben. Achter de schermen is alles voor thuis geregeld, en dan blijkt maar weer eens wat een super team afdeling Giraf is. We kregen om 15.30u opeens te horen dat er om 17.00u een ambulance geregeld was, en dat we nog een keer met z'n viertjes (samen met verpleegkundige begeleiding) naar Mary Poppins in Scheveningen mochten. Dit is altijd Michelle's droom geweest om naar deze musical te mogen. Het was heel bizar, maar ook heel bijzonder. Infuuspaal met alle pompen mee het theater in, bloedtransfusie tijdens de voorstelling, heerlijke broodjes in de directiekamer tijdens de pauze, en na de voorstelling nog een  "meet en greet" met de hoofdrolspelers. We hebben intens van deze avond genoten, maar met een gebroken hart, omdat we beseffen dat dit de laatste keer was.

Lilian